Η Μωβ επιμένει ελληνικά

Πιστεύετε στη διαφήμιση μέσω των μπλογκς; Θα διαφημίζατε ποτέ κάποιο κατάστημα ή κάποια ιστοσελίδα (ή κάτι άλλο); Και αν ναι, τί θα διαφημίζατε;

Αυτή πρέπει να είναι η πρώτη φορά που νιώθω την ανάγκη να διαφημίσω ένα ηλεκτρονικό κατάστημα.

Μια ομάδα Ελλήνων που "άνοιξε" πρόσφατα το συγκεκριμένο διαδυχτιακό κατάστημα με ποιοτικά ελληνικά προϊόντα.
Η ιστοσελίδα του Greek Food Shop σε καλωσορίζει με φωτεινή απλότητα. Σου μιλάει σε τέσσερεις γλώσσες. Τη "μετροφυλλάς" εύκολα.
Οι τιμές είναι καλές για την ποιότητα που υπόσχονται τα προϊόντα. Έχουν τη δυνατότητα αποστολής σε όλη την Ευρώπη. (Γες!!!) Μπορείς να πληρώσεις και με Πέιπαλ (Γες Γες!!).

Ανταλλάσοντας μερικά ήμειλς με κάποιον από την ομάδα, ένα εργατικό χαμογελαστό άτομο φαντάζομαι :), συνειδητοποίησα ότι ναι,πρόκειται για μια αξιόλογη προσπάθεια που πρέπει να αγκαλιάσουμε όσοι έχουμε τη δυνατότητα.

Ειδικά όσοι ζούμε στο εξωτερικό.
Τα ποιοτικά ελληνικά προϊόντα έχουν ανάγκη από διαφήμιση.
Οι πλείστοι ξένοι δεν γνωρίζουν πως η Ελλάδα έχει πλούσια παραδοσιακή κουζίνα. Ξέρουν το γύρο,το σουβλάκι και το μουσακά. Και το τζατζίκι,συγγνώμη που το ξέχασα... :)
Δεν γνωρίζουν τα τοπικά ζυμαρικά,την ποικιλία σε ελιές και σε μαρμελάδες.
Αγνοούν τα ελληνικά κρασιά. Ναι,τα δοκιμάζουν όταν μας επισκέπτονται. Και μετά σου ξαναλένε "Όοπα!" κατεβάζοντας τα σφηνάκια ούζου.
Τί ούζο; Του Λίντολ συνήθως.

Προσπερνούν το γόνιμο χώμα και τον Ήλιο τροφό,που δίνει αυθεντικά "βιολογικά προϊόντα" παγκόσμιας παλέτας.

Επισκεφθείτε το κατάστημα και δοκιμάστε,με κάποια παραγγελία. Ειδικά για τις αποστολές στην Ελλάδα τα έξοδα αποστολής είναι χαμηλά.

 Ήδη κάνω σλουρπ με τα κρασιά, τα μαρόν γλασέ και αρκετά από τα παξιμάδια,και περιμένω ...τα ράφια του Greek Food Shop να φιλοξενήσουν σύντομα περισσότερα προϊόντα που αγαπάμε. 

33 ερωτήσεις κάθονται

Στον Αρκά και στα παιχνίδια έχουμε αδυναμία,έτσι όταν η Μάριον και η Βίτα με κάλεσαν στο παιχνίδι των 11 ερωτήσεων,δεν υπήρχε περίπτωση να αρνηθώ!
Πάμε λοιπόν!
Οι ερωτήσεις της Μάριον
1. Ποιο είναι το μότο (φράση) που σε αντιπροσωπεύει ; ΔΕΝ έχω κανένα μόττο.
2. Πιστεύεις στη τύχη ; Κάποτε ναι,κάποτε όχι,όπως τύχει ;)))))
3. Φοβάσαι κάτι ; Ναι,τη δύναμη του φόβου.
4. Τώρα ή μετά ; Εξαρτάται.
5. Άρνηση ή κατάφαση; Στο μεταξύ των άκρων.
6. Αγαπημένη γεύση ; καφές για σήμερα :)
7. Αγαπημένος προορισμός ; θάλασσα και το πατρικό του παππού μου στο χωριό
8. Σταθερό ή κινητό τηλέφωνο ; σταθερό για αγαπημένους,κινητό για γνωστούς και συνεργάτες
9. Υπάρχει Θεός; Όσο υπάρχει Αγάπη,ναι.
10. Θάλασσα ή πισίνα ; Θ Α Λ Α Σ Σ Α !!!
11. Ένα αντικείμενο που δεν αποχωρίζεσαι ποτέ: σημειωματάριο και ένα συγκεκριμένο βιβλίο.


Οι ερωτήσεις της Βίτα: 
1. Γλυκά ή αλμυρά; σήμερα, αλμυρά :) 
2. Πεζά ή ποιήματα; Ανάλογα με τη διάθεση 
3. Μαθηματικά ή αρχαία;Α Ρ Χ Α Ι Α 
4.Εμπριμέ ή μονόχρωμα; Μονόχρωμα 
5.Βροχή ή λιακάδα; Λιακάδα 
6. Ένα βιβλίο που θέλω να διαβάσω: Εγκυκλοπαίδεια Βοτανολογίας/Χλωριδας. 
7.Ένα ταξίδι που θέλω να κάνω: Ταξίδια με την χρονομηχανή 
8.Μία ταινία που θέλω να δω:Την επόμενη ταινία που θα κεντρίσει το ενδιαφέρον
9.Ένα άτομο που θα ήθελα να γνωρίζω: πολλά παιδιά από την μπλογκόσφαιρα...αν εννοείς όμως Μορφές;καμία,μου αρκούν τα έργα τους. 
10. Ένα φαγητό που θα ήθελα να δοκιμάσω: Εμ...κάποιο άγνωστο πιάτο της ρώσσικης κουζίνας 
11.Ένα αντικείμενο που θα ήθελα να έχω: Πιάνο,στο εδώ διαμερισματάκι μας.

Οι δικές μου ερωτήσεις: 

1. Θάλασσα ή Βουνό;

2. Σου αρέσει να ζεις σε Μεγαλούπολη ή σε μικρή επαρχιακή πόλη;
3. Αγαπημένο χρώμα;
4. Αγαπημένη ανάμνηση;
5. Πόσες φορές ερωτεύτηκες;
6. Στιγμή που ένιωσες περήφανη /ος για τον εαυτό σου;
7. Σου αρέσουν τα ταξίδια;
8. Μορφές που σε εμπνέουν ή που θαυμάζεις;
9. Τραγουδάς ...στην κουζίνα ή στο μπάνιο;
10. Ποιό βιβλίο διαβάζεις τώρα;
11. Παραγγέλεις προϊόντα από το ίντερνετ...και αν ναι,τί παραγγέλεις συνήθως;

Καλώ να παίξουν...
1. την Άρτη
2.την Πανσοφίξ
3.την Σκοτεινή μας Σεφ
4.τη Μάγδα
5.την Πρασινάδα
6.τον Κίτσομητσο
7.την Έρη
8.τον Λάμπρο
9.την Χρυσαυγή
10.την Ελένη
11. Όποιον θέλει να παίξει

Φαγητό για Όλους

Αν κάποιος ιστορικός άνοιγε την ελληνική μαγειρομπλογκόσφαιρα σε εκατόν χρόνια, τί θα έγραφε για μας; Πως είμαστε πλούσιοι,αναίσθητοι ή αισιόδοξοι όσον αφορά την κρίση και τα μέτρα λιτότητας;
Είναι εποχές που η μαγειρική τέχνη πρέπει να κλειστεί στη ντουλάπα της και η ανταλλαγή συνταγών να σταματήσει για χάρη της Αλλαγής και της Φτώχειας στην οποία μας σέρνουνε με καθόλου δημοκρατικό τρόπο οι Τράπεζες και οι Ελάχιστοι;

Η Ελλάδα πτωχεύει,στην Ισπανία κτίζονται παραγκούπολεις,  η Ευρώπη πτωχεύει, ο κόσμος πεινά. Κι αναρωτιέμαι: Πόσες φορές πτώχευσε η Ελλάδα όταν ζούσαν οι γονείς και οι παππούδες μας; Πόσο επηρέασε τη ζωή τους,που ούτως ή άλλως ήταν σκληρή;
Μήπως τα σπίτια τους που κτίζονταν σχεδόν πρόχειρα και σίγουρα χωρίς κάποιο αρχιτεκτονικό σχέδιο,δεν ήταν στην ουσία καλύβες και παράγκες; Κι όμως, γνώρισα πολλούς Άρχοντες στα φτωχόσπιτα που προλάβαμε εμείς τα παιδιά της δεκαετίας 80-90.

Πρώτη φορά είδα ζητιάνο στην Κύπρο, πριν 2 χρόνια. Μπορεί και 3. Ποτέ προηγουμένως δεν είχα δει στη Νήσο. Δεν φοβήθηκα. Όλοι γνωρίζουμε πραγματικά φτωχές οικογένειες,που περισσότερο η Μοίρα σε κακό παιχνίδι με την Υγεία και όχι η Τεμπελιά σημάδεψαν την ανέχειά τους.

Στα μικρά μου εύρισκα ξεδιάντροπη μια γιαγιά γειτόνισσα της γιαγιάς στο χωριό, που ερχόταν πάντα τα μεσημέρια για φαγητό. Σχεδόν καθημερινά. Μεγαλώνοντας έμαθα πως η γυναίκα είχε μείνει χήρα πολύ νωρίς,και δούλευε σε πλουσιόσπιτα στην Χώρα για να μεγαλώσει τα παιδιά της. Η γιαγιά μου με την σοφία της είχε ανοίξει το σπίτι της από την αρχή για όποιον είχε ανάγκη,παρά τη δική της φτώχεια. Δεν ένιωθε φτωχή;  Λυπάμαι που δεν ξέρω τί ένιωθε η γιαγιά μου,όταν φορούσε ένα ολόκληρο χρόνο 2 φορέματα.Το τρίτο ήταν το κυριακάτικο της,τα καλά της για την Εκκλησία και τις Επισκέψεις.
" Για όλους έχει ο Θεός!Δόξα σοι!" έλεγε συχνά κάνοντας τον σταυρό της. Ψωμί θα ζύμωνε και φάνταζε σα να πολλαπλασιαζότανε η ζύμη με την σιωπηλή της προσευχή. Έφτιαχνε το ψωμί κι έδινε στη γειτόνισσά της,που μετά από δεκαετίας καθαρίσματος τα κόκκαλα της και ο γιατρός δεν της επέτρεπαν κούραση. Έπαιρνε και στην Εκκλησία,να τα δώσει ο Ιερέας όπου νόμιζε πως τα είχαν ανάγκη. Δεν το ακούσαμε ποτέ, το έμαθα μόνο όταν μερικά καλοκαίρια τη βοηθούσα να κουβαλήσουμε τα ψωμιά και τα κουλούρια. Αν είχαν μαζευτεί αρκετές ελιές ή αν είχε φτιάξει περισσότερο τραχανά,περίμενε να πάω στο χωριό να με "πέψει" κρυφά σε ένα δύο σπιτάκια. Έμενε βέβαια κι αυτό μυστικό μας...

 Οι γονείς μου με τη σειρά τους,βοηθούν σιωπηλά. Αν έγραφα περισσότερα, και τύγχαινε ποτέ να τα διαβάσουν, θα θύμωναν για αυτό σταματώ.
Στα βήματα τους αργώ να φτάσω,δυστυχώς.
Στον δρόμο συναντώ καθημερινά ζητιάνους. (...) Αν με ευχαριστήσουν, ντρέπομαι. Ντρέπομαι διότι υποστηρίζω με τον τρόπο μου ένα σύστημα που μας μεταφέρει όλους πιο κοντά στην απελπισία παρά στην ευμάρεια.

Σε πιο οργανωμένο στάδιο,στην Παγόχωρα υπάρχει η δωρεά φαγητού σε συνανθρώπους μας, που το έχουν πραγματική ανάγκη. Λαχανικά,κρέας,γάλα,ψωμί,τα πάντα δίνονται στις "Τράπεζες Τροφίμων",όπου όποιος έχει την ανάλογη ταυτότητα/κάρτα,μπορεί να πάρει δωρεάν ή να πληρώσει 1-2 ευρώ για όλα. Δεν είμαι ακριβώς σίγουρη για τη διαδικασία και τις λεπτομέρειες.
Στο σούπερμαρκετ της γειτονιάς μας, το φορτηγάκι έρχεται 3 φορές τη βδομάδα. Τις υπόλοιπες δύο μέρες δυστυχώς, πετιέται πολύ φαγητό: κρέας που έφτασε η ημερομηνία λήξης, λαχανικά που θα μπορούσαν να μαγειρευτούν ακόμη και την επομένη,φρούτα που θα μπορούσανε να γίνουνε χυμός. Σε μια συζήτηση με την υπεύθυνη του υποκαταστήματος,η μόνη λύση είναι να έρχεται καθημερινά το φορτηγάκι,κάτι αδύνατο προς το παρόν. Δεν υπάρχουν αρκετοί εθελοντές και χρήματα ενώ ο αριθμός των φτωχών,μεγαλώνει ολοένα.

Στην Λουκανικούπολη υπάρχουν πολλοί Φούρνοι που πουλάνε "Χτεσινό Ψωμί" σε χαμηλότατες τιμές,διευκολύνοντας έτσι πολύ κόσμο. Πρόσφατα με το που έκλεισε το ταμείο,είδα μια πωλήτρια να δίνει ό,τι έμεινε σε ανθρώπους που ζουν στον δρόμο.

Μη θέλοντας να επεκταθώ άλλο στα της Παγόχωρας, θα ήθελα να σας καλέσω στο Κτίσιμο μιας Λίστας με Οργανώσεις ή Εθελοντισμό της Γειτονιάς που γνωρίζετε πως υπάρχει στην περιοχή,στον δήμο ή στην Πόλη σας. Κι αν δεν υπάρχει,μπορούμε να φτιάξουμε.
Όλοι μπορούμε να βρεθούμε στη θέση της ανεργίας και της ανάγκης σιωπηλής βοήθειας.

Ίσως ν΄αρχίζαμε ένα νέο μπλογκ όπου θα καταγράφαμε κάτι τέτοιο;
Τί πιστεύετε ότι μπορούμε να κάνουμε για τους γείτονες μας;
Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε;

Στην σελίδα  ΜΠΟΡΟΥΜΕ θα βρείτε περισσότερες πληροφορίες.

7 τραγούδια (δεν) θα σου πω!

7 ονομάζεται το παιχνίδι που κυκλοφοράει αυτές τις μέρες στην ελληνική μπλογκόσφαιρα. Η Vita ( Κρήτη:γαστρονομικός περίπλους) είχε την ευγένεια να με προσκαλέσει-κι ευτυχώς καθώς είμαι παιδάκι που λατρεύει τα παιχνίδια! :Ρ :)-μα ομολογώ πως αγχώθηκα.
Διότι είμαι αναποφάσιστη.
Συνταγογραφώ μεν από το 2008 όμως όχι τόσο συχνά όσο άλλα παιδάκια. Ο στατιστικολόγος της γκούγκολ δεν χρειάστηκε και ιδιαίτερο χρόνο για να επεξεργαστεί τις 160 και κάτι αναρτήσεις στο μιάμ ή μπλιαξ.
Εύκολο να βρεθεί η δημοφιλέστερη ανάρτηση. Οι υπόλοιπες όμως; Περίπατος στο παρελθόν: Στα 2008 ένας φίλος μου διορίστηκε σε νησί. Μέχρι τότε, ζούσε στην Αθήνα και φυσικά είχε σπιτικό φαγητό της μαμάς, οπόταν στα 30 του δεν είχε χρειαστεί να αγγίξει κατσαρόλα, παρά μόνο για να την μεταφέρει στο τραπέζι και να την αδειάσει! :)
Του είχα στείλει μερικές συνταγές πρώτης ανάγκης σε ίμειλ αλλά η ιδέα εγκαταλείφθηκε για χάρη της δημιουργίας αυτού του μπλογκ.Ο φίλος ενθουσιάστηκε κι άρχισε τις δοκιμές.
Άρχισα ν΄αναρτώ συνταγές μαζικής παραγωγής, χωρίς φωτογραφίες στην αρχή, κι αργότερα δανεισμένες από το διαδύκτιο.
Ο Φίλος έμαθε να μαγειρεύει, εγώ άρχισα να φωτογραφίζω κάποιες συνταγές, και ν΄αλλάζω μέσα μέσα τη διακόσμηση και την διαρύθμιση της κουζινίτσας. Μέσα από την μπλογκόσφαιρα γνώρισα χίλιες και μία συνταγές Ελλήνων και μη, βελτίωσα τη μαγειρική μου, γνώρισα διαδυχτιακά πολλά πολλά παιδάκια.
Ήρθε η Κρίση, φτιαγμένη από τους τραπεζικούς και τους οικονομολόγους, για να την πληρώσουμε όλοι όσοι δεν ανήκουμε σε αυτόν τον χώρο. Κι αν για τις τιμές της αγοράς και την ανεργία δεν έχω καταφέρει κάτι το ουσιαστικό αφού οι ψηφοφόροι θεωρούμαστε αόρατοι, κατάφερα να κάνω οικονομία στην κουζίνα. Χάρη στους μεγαλύτερους της παρέας μας, έμαθα πραγματική οικιακή οικονομία και στο μωβ σπίτι τίποτα δεν πάει χαμένο. Κάτι είναι κι αυτό...
Και είμαστε στο 2011. Άλλαξα τρία διαμερίσματα και δύο πόλεις, συγκατοικώ πλέον με τον Λάβη και τον Μάρσαλ, στην πιο κουλτουριάρικη μητρόπολη της Ευρώπης και γνωρίζω συνεχώς νέους ανθρώπους, από όλα τα μέρη της γης, που σημαίνει: νέες εμπειρίες,περισσότερα χρώματα,περισσότερες συνταγές! :)))))))))))))))))
Παραδοσιακά ελληνικά πιάτα μαγειρεμένα αλλιώς. Εξωτικά ή σύγχρονα πειραγμένα. Νέες γεύσεις,ελληνικά πλασμένες.
Κι ως συνήθως παραπολυλογώντας θα μπω στη λίστα των καθόλου μυστικών Επτά! :)

Η πιο όμορφη ανάρτηση

Για να είμαι ειλικρινής, πολλές αναρτήσεις βρίσκω όμορφες κι ας μην πλησιάζουν οι φωτογραφίες μου την ομορφιά όσων βλέπων σε μερικά άλλα μπλογκς.
Δυσκολεύτηκα να επιλέξω ανάμεσα στις Σαλάτες Νεκταρινής Θάλασσας με Πράσινη Μαγιονέζα και στη Σαλάτα Λυκοτρίβολου με Μύρτιλλα και Μαλακό Κατσικίσιο Τυρί, στην Φραουλόπιτα με Μαυροδάφνη και στα Μίνι Cheesecakes,που ήταν πραγματικά κουκλάκια!

Τελικά κατέληξα στη Φραουλόπιτα και στη Σαλάτα Λυκοτρίβολου. Λόγω χρωμάτων! :)

Η πιο δημοφιλής

Απλή,μικρή κι απέρριτη. Η δημοφιλέστερη συνταγή του μπλογκ από την αρχή του μέχρι σήμερα.
Βασική Συνταγή για Κέικ... μάλλον έχει να κάνει με τις λέξεις έρευνας στο γκούγκολ. Στατιστικά η δημοφιλέστερη. Ένα σχόλιο μονάχα,το οποίο είδα για πρώτη φορά, τώρα με το παιχνίδι...

Η πιο αμφιλεγόμενη

 Δύο επιλογές για αυτήν την κατηγορία. Η πρώτη,όχι τόσο για την συνταγή όσο για τα στατιστικά της ανάρτησης. Τρίτη στις προβολές ανάρτησης. Δεν ξέρω πόσος κόσμος έψαχνε το τραγούδι,έπεσε στη σαλάτα με τα μαυρομμάτικα και με έβρισε...ή μπορεί και να έγινε αναγνώστης του μπλογκ,ποιός ξέρει;
Τα μαύρα μάτια σου όταν τα βλέπω με ζαλίζουνε

Μεθυσμένο Αγριογούρουνο με κάστανα κακάου

Το Χριστουγεννιάτικο πιάτο, που ενθουσίασε τους φίλους μας αλλά προβλημάτισε τους αναγνώστες με την προσθήκη κακάο στη σάλτσα.

Γενικά παρατηρώ πως στα ελληνόφωνα μπλογκς δεν υπάρχει ενθουσιασμός για πειραματισμό. Κρίμα,πολύ κρίμα.Ειδικά όταν το αποτέλεσμα είναι τόσο νόστιμο. Δοκιμασμένο και χωρίς κάστανα, με βοδινό. Επίσης πολύ νόστιμο.

Η πιο χρήσιμη

Christmas Cake


  Δεν ξέρω αν θα το φτιάξω ποτέ καθώς είναι ένα γλυκό που δεν μου αρέσει.  Είναι όμως το παραδοσιακό γλυκό των Χριστουγέννων και το Κρίστμας Κέικ της Μωβ Μαμάς είναι ίσως ένα από τα καλύτερα σε όλη την Κύπρο. Είναι μια χρήσιμη συνταγή για τα παιδάκια από Κύπρο, και ίσως από Ελλάδα, που θέλουνε να το δοκιμάσουν.
Παρακολουθώντας ξανά μετά από χρόνια τη Μάμμα μου να το φτιάχνει, φωτογραφίζοντας και βοηθώντας την, ένιωσα και πάλι παιδάκι,και μπήκα στο πνεύμα των Γιορτών. Κτίσαμε μια όμορφη ανάμνηση, σπιτική και εορτινή. Δεν έχουμε πλέον συχνά την ευκαιρία για κάτι τέτοιο. Ίσως στο μέλλον... :))))))))))))))))

Η Σταχτοπούτα

Μάγκικη Φασολάδα
Πραγματικά δεν περίμενα την επιτυχία αυτής της ανάρτησης. Η συνταγή ήταν αυθόρμητη και τα υλικά ...προκλητικά ξένα στην ελληνική γεύση. Δεν ήξερα τί θα γραφόταν στα σχόλια. Η συνταγή αγκαλιάστηκε, και πραγματικά χάρηκα. Γλύτωσε και ο Λάβης τη γκρίνια που δεν αγόρασε ντομάτες και λεμόνια...

Η ανάρτηση που δεν έτυχε της προσοχής που της άξιζε

Μούσλι Μπρέικ Vs Chocolate Cream Pie 
Δύο αναρτήσεις,που θεωρώ άξιες αναφοράς. Η πρώτη,ανάρτηση του 2009. Σπιτικά Μούσλι. Πείραμα κι Επιτυχία! Με βιολογικά ή όχι δημητριακά,φρούτα, ξηρούς καρπούς,σοκολάτα κλπ κλπ ... Από τότε,αφιερώνω μια ώρα κάθε μήνα για την ετοιμασία τους. Τα φτιάχνω κάθε φορά με διαφορετικές προσθήκες, πάντα νόστιμα.Τον χειμώνα πιο ζεστά,με σοκολάτα ή καραμέλα και το καλοκαίρι με ξηρά φρούτα. Σπιτικά Μούσλι,Ναι!  Ποτέ ξανά μούσλι του Εμπορίου!
Η δεύτερη ανάρτηση, Σοκολατόπιτα. Με βάση για τάρτες/πίτες, κρέμα σοκολάτα και φρέσκια κρέμα για επικάλυψη,ήταν από τα καλύτερα γλυκά που έφτιαξα ή δοκίμασα. Κι όμως,εδώ έμεινε απαρατήρητη. Δεν ξέρω γιατί. Φταίει το όνομα που ήταν στ΄αγγλικά;Φταίει ότι η ανάρτηση έγινε μετά τα Χριστούγεννα που όλοι είχαν σκάσει από τα πολλά γλυκά; Επισκεφθείτε την ανάρτηση, αξίζει την δοκιμή σας αυτό το γλυκό.

Η ανάρτηση για την οποία είμαι περήφανη

Κινέζικα Ραβιόλια Won Ton. Δεν θα πω περισσότερα, δείτε τον σύνδεσμο. :)

Εξαίρεση μηκουζινική ανάρτηση, οι Παιδικές Γεύσεις, της Δήμητρας και του Παππού  
γιατί σας περπάτησα για λίγο στην Κύπρο του 80 και του 90, διότι αγαπώ πολύ τον παππούλη μου, καλά να είναι στον Ουρανό...ήταν ανάρτηση από καρδιάς. :΄΄΄))))

ο

Το Παιχνίδι τελειώνει με πρόσκληση νέων παικτών. Καλώ λοιπόν στο 7...

1. Την Σκοτεινή μας Σεφ
2. Την Πρασινάδα από τα Ιστομαγειρέματα
3. Την Eri/Captain Cook
4. Τον GP  Drink...eat!!!!
5. Τη Ζαμπία από το Kitchen Stori.es
6. Τα κορίτσια από το Τί θα φάμε σήμερα;
7. Την Έλενα από τις Συνταγές της Καρδιάς

ΥΓ:η ανάρτηση για το Παγωτό Καϊμάκι θα ανεβεί μόλις φθάσει το νέω καλώδιο για την Φωτογραφική...ας είναι καλά τα δοντάκια του Μάρσαλ... 

Ακατανόμαστοι Κλαμούρηδες!

Κανεί με τα συλλυπητήρια σας ΑΧΡΗΣΤΟΙ! 

ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΑΝΕΥΘΥΝΟΙ ΑΝΙΚΑΝΟΙ!

Κανεί!


Ολόκληρη η Κυβέρνηση οφείλει να παραιτηθεί ΣΗΜΕΡΑ!

11.07.2011

Να δείξετε λίγην τσίππα πάνω σας! Έχετε;

Όταν σας επαρακάλαν ο Διοικητής της Βάσης να φύγει Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ που την περιοχή Εν εκάμετε τίποτε!
Εν υπάρχει λέξη που να περιγράφει την ασχετοσύνη (απολογούμαι στην ασχετοσύνη) σας!

Τί θα εγίνετουν αν εκκομαθκιάζετουν η περιοχή μιαν ώρα αργότερα; 
Ευτυχώς που εν επιτρέψαν τα Ουράνια να κλάψουμεν παραπάνω ανθρώπους! 


Σάστε το Νου σας ή Παραιτηθείτε κι αφήστε άλλους να σάσουν τις ζημιές!

Αν αρκέψετε τα μουσκουρούδκια και τα κλάματα, Η πλατεία Συντάγματος Εν θα εν τίποτε μπροστά στο τί θα στηθεί έξω που την Βουλή και το Προεδρικό! -Αν υπάρχουν ακόμη αρκετοί Κύπριοι με συνείδηση. 

Περίπατος γεύσεων Πατρίδας

Μακρόνησος

Στο mp3 σήμερα Κατσιμιχαίοι. Παλιά τραγουδάκια,αγαπημένα.Ακόμη και το "BleibTreuCafe" τους.
Η επιλογή της μουσικής συμβαδίζει με τον Νόστο,που αντί να μικραίνει μετά το ταξιδάκι στην Πατρίδα, ολοένα και μεγαλώνει.Νόστος, γεμάτος μελωδίες, αγκαλιές,ουρανό που σμίγει με θάλασσα. Επικίνδυνος Νόστος...
Πήγαμε μαζί με τον Λάβη, κι εννοείται πως "έπρεπε" να γνωρίσει κι όλη την οικογένεια-βέβαια η οικογένεια μου δεν είναι αλα Πορτοκάλος φάμιλι κι ευτυχώς ο Λάβης δεν είναι χορτοφάγος. :)  Από το πολύ φαγητό όμως, και την πολλή πολλή ζέστη της Κύπρου,δεν κατάφερα να του δείξω τ΄αγαπημένα μου σημεία στη Λευκωσία, ούτε καν την παραλία του Κουρίου έξω από τη Λεμεσό.

Η θεία μας πρόσφερε γλυκό χρυσόμηλο (βερίκοκο),φτιαγμένο το πρωί της ίδιας μέρας από χρυσομηλάκια, που είχε κόψει ο θείος από το περβόλι τους. Υπέροχα γλυκά μπαλάκια, άρωμα ασύγκριτο με όποιοδήποτε άλλο γλυκό έχω δοκιμάσει ποτέ! Πρώτη φορά που δεν χρειάστηκε βουτιά στο νερό, τόσο χρυσοχέρα η θεία μου! :))))) Ο θείος, παλιός ναυτικός, άρχισε να διηγείται ιστορίες από την πατρίδα του Λάβη,μετά να μας ζεσταίνει με ιστορίες από πάμπολλα λιμάνια, στα τόσα που είδε. Ιστορίες, που πολλές ήδη ακούσαμε τόσες φορές,κι όμως δεν έχω καλύτερο από το ν΄ακούω τον μεγάλο αδερφό της μάμμας μου να μιλάει για τους τόπους που γνώρισε. Ο μόνος θείος, που δεν επεσήμανε στον Λάβη την ανάγκη να μάθει ελληνικά.

Σπιτικά σουβλάκια και σεφταλιές,κλασσικά στην φουκού,στον μικρό μου θείο. Πίττα κυπριακή,φρέσκια,σαγανάκι με πιπεριές, χαλλούμι στα κάρβουνα, τταλαττούρι (τζατζίκι),φρέσκια σαλάτα. Τί θεϊκό το μαρούλι στη Μεσόγειο, Θεέ μου! Μαρούλι χωρίς σταγόνα λάδι ή αλάτι, να το απολαμβάνεις σκέτο, να ευχαριστάς τον Ήλιο που το έθρεψε,να προσκυνάς το χώμα που τ΄ανάστησε. Ντομάτες ζουμερές,πιότερο φρούτο παρά λαχανικό.Φρούτο στα μέρη μας,λαχανικό χάρτινο στον Βορρά. Μύστης στην μεσογειακή νοστιμιά να γίνεται και ο Λάβης.

Ολόγλυκο φρέσκο φασολάκι-γιατί να μην είναι τόσο νόστιμο στον Βορρά; κλαψ σνιφ...Ψωμί της μάμμας, με φρέσκο βούτυρο και μέλι για πρωινό. Μια φετούλα στοιβαρό ψωμί από προζύμι, που έφτιαξε λίγο πριν φθάσουμε, να το απολαμβάνεις κάθε πρωί με λίγη γραβιέρα ή χαλλούμι,αγγουράκια και ντομάτες, ελιές μαύρες. "Κυπριακό προσφάι Λάβη μου,με κρεμμύδι, ήταν το φαγητό των γεωργών κάθε μεσημέρι, το φαϊ του παππού στο χωριό."  Αναρή φρέσκια κι ανάλατη,με μέλι και κανέλα,για ένα γλυκό κυπριακό πρωινό. Αγαπημένο των παιδικών χρόνων.

Θα ήθελα να γράψω για τα ψάρια και τα θαλασσινά μα αφού δεν πήγαμε στην ταβερνίτσα στα πόδια της Λεμεσού, αμφισβήτηση αν έρχονται από νερά δικά μας κι όχι από ωκεανούς μακρυνούς, από αυτούς που μεγάλωσαν τον θείο. Έτσι,προτιμώ να προσπεράσω μαζί και με τα σούσι σε ιταλικό ρεστοράντ της Λάρνακας,που ήταν όντως νόστιμα και φρεσκότατα αλλά πάλι...Σούσι σε ιταλικό ρεστοράντ! Το φρέσκο λαβράκι που έφτιαξε στο φούρνο η μάμμα μου, πρέπει να ήταν καταπληκτικό γιατί ο Λάβης ακόμη παραμιλάει για αυτό. Στο τραπέζι όμως υπήρχε σαλάτα και ρύζι, έτσι προτίμησα το κυπριακό γιαούρτι που μου έλειψε αφάνταστα παρά το ψάρι,που βρίσκω στο ψαράδικο της γειτονιάς μας...χαχαχου! Εκνεύρισα τη μάμμα όμως δεν μπορούσα ν΄αντιασταθώ στον συνδιασμό γιαουρτιού με ρύζι και σαλάτα, που τόσό πεθύμησα! Σλουρπι μιάμι μιαμ!

Γλυκά πολλά. Γαλακτομπούρεκο από το "Νούφαρο",παλιό κι αγαπημένο ζαχαροπλαστείο της Λευκωσίας, που ανανέωσε...την κάρτα του, κρατώντας όμως κάποια βυζαντινά γλυκά. Δούκισσα (σαλάμι,κορμός,μωσαϊκό)για χάρη της Μωβ :), Κορμός (μαρέγκα μ΄αλεύρι και φρέσκια κρέμα-θεϊκό!), Λιβανέζικο Μαχαλεπί,Προφιτερόλ, Σοκολατένιο Σουφλέ, Γλυκό Καρυδάκι στις "Καρυδιές" μετά το Φαγητό....Πόσα να σας γράψω; Όλα τα δοκίμασε ο Λάβης, αποφασισμένος για "Σάϊπρους Μπίλντιγκ", που βέβαια δεν πιάνει πάνω του γιατί αθλείται πολύ.

Παγωτό. Παγωτό καϊμάκι με μαστίχα, στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Συνόδευε μια θεσπέσια καρυδόπιττα, αυτοκρατορικός αντάξιος της βυζαντινής γλύκας. Το καλύτερο παγωτό,που δοκίμασα ποτέ. Μπορεί ο Λάβης να ερωτεύτηκε την στρογγυλή τους Μπουγάτσα-πραγματικά νόστιμη-δοκιμάζοντας όμως το παγωτό μου, σκέφτηκε να μου το κλέψει! Κακό παιδί ο Λάβης! :Ρ Πέραν της αρχιτεκτονικής και πολιτισμικής αξίας του Μουσείου, επιβεβαίωσα αυτό που διάβασα στο μπλογκ του Πίτερ: το εστιατόρειο τους είναι καταπληκτικό! Για μένα, το καλύτερο εστιατόρειο Μουσείου στα όσα επισκέφθηκα μέχρι τώρα! Οι τιμές τους καλύτερες από λογικότατες, φαγητό δεν δοκιμάσαμε, αυτά που βλέπαμε στα γύρω τραπέζια όμως και τα επικροτικά αααααααααααααααχ,μμμμμμμμμμμμμμμμ των ξένων, μας επιβεβαίωναν πως ήταν τουλάχιστον τόσο νόστιμα όσο τα γλυκά που απολαμβάναμε.

Ο Λάβης, μετά από όλα τα γλυκά και τις πίτες που δοκίμασε στην Κύπρο, μετά την εξαιρετική Μπουγάτσα του Μουσείου, άλλαξε τη γνώμη του για τους καλύτερους ζαχαροπλάστες του Κόσμου, αφαίρεσε το στέμμα από τους φημισμένους Γάλλους, και το παρέδωσε στους Έλληνες. Και φυσικά, φρόντισε να ενημερώσει όλους τους φίλους τους-καλύτερη διαφήμιση δεν υπήρχε,έτσι; :)))))))))))

Μετά από ακόμη ένα ιταλικό παγωτό, ονειρεύομαι το παγωτό του Μουσείου.Αποφασισμένη να το φτιάξω, έψαξα για συνταγή στο διαδύχτιο. Σαλέπι, βασικό συστατικό, ώστε να αποκτήσει το παγωτό μας την μαστιχωτή του υφή.  Σαλέπι στιγμιαίο ρόφημα βρήκα στο τούρκικο μπακάλικο,το είχα απολαύσει τον χειμώνα. Όμως όμως όμως! Αυτά τα στιγμιαία ροφήματα,έχουν άρωμα σαλέπι και είναι φτιαγμένα από πατάτα,καλαμπόκι ή γιαμς. Το έδειξα ψες στην πωλήτρια και δεν το πίστευε. Δεύτερη απόπειρα ανευρέσεως σαλεπίου σήμερα, στο τούρκικο κατάστημα μπαχαρικών/ξηρώνκαρπών/παστών φρούτων/βοτάνων.Διάβασα πως μπορεί να πωλείται και στα φαρμακεία.Λέτε;

Όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλους!!!

Κατακλυσμός Χρωμάτων

Νεοφερμένος ή νεοτουρίστας στη Λουκανικούπολη, αντιλαμβάνεσαι πως βρίσκεσαι στην πιο πολύχρωμη πόλη της Παγόχωρας.

 Κατεβαίνοντας από το αυτοκίνητο,το τρένο ή το αεροπλάνο, ακούς  γλώσσες όλων των μελωδιών, κυκλοφοράς ανάμεσα σε άτομα όλων των χρωμάτων και των θρησκειών.

 Ένα πανέμορφο μπουκέτο ανθρωπότητας, που δυστυχώς δεν συναντάει καθημερινά την ανθρωπιά και την φιλοξενία των ντόπιων. Δύσκολη η εναρμόνιση στην παγοχωρίτικη κοινωνία αφού οι περισσότεροι ζουν εντός των εθνικών τους κοινοτήτων, είτε είναι ντόπιοι είτε όχι. Σε σημείο που ακόμη και η Άντζη ζητάει αλλαγή.





Το Σαββατοκύριακο του Κατακλυσμού, στο Καρναβάλι των Κουλτούρων (Πολιτισμών) εορτάζεται η  πολυπολιτισμικότητα της Λουκανικούπολης, ένας θεσμός που γεννήθηκε το 1993 και ξεκίνησε το 1996.
Με παρελάσεις από εθνικά σχήματα, τοπικές ομάδες κλπ, κιόσκια να πουλάνε προϊόντα από περισσότερες από 300 χώρες αλλά και υπαίθρια εστιατόρεια. Μουσική δυνατή, χορός, πάρτις στο δρόμο.Και το κυριότερο; περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο επισκέπτες! :))))))))))))))))))))))

Αδικαιολόγητοι θα ήμασταν αν δεν πηγαίναμε έστω για ένα περίπατο. Πήραμε το σαρδελόκουτο-λέγε το και μετρό- για να κατεβούμε 2 στάσεις πριν τον προορισμό και να περπατήσουμε. Στιγμιαία διαπιστώσαμε πως δεν θα καταφέρναμε να επισκεφτούμε ούτε σε πέντε ώρες όλο το " πανηγύρι".

 

Αρκεστήκαμε στην χαρά του να περπατάς σε ασφυκτικά γεμάτους δρόμους ανάμεσα σε χαρούμενους συνανθρώπους μας, να δούμε ένα μικρό κομμάτι της παρέλασης


και να κατευθυνθούμε προς τον κεντρικό χώρο, όπου ξετρελλαθήκαμε με τα πολλά και διαφορετικά αρώματα, που ταξίδευαν από τις υπαϊθριες κουζίνες κι έσμιγαν με σκοπό να μας ζαλίσουν.

Αγοράσαμε κοκτεϊλs και περπατήσαμε πολύ, χωρίς όμως ν΄αγοράσουμε φαγητό ή κάτι άλλο αφού οι ουρές των "πεινασμένων επισκεπτών" σε κάθε κιόσκι ήταν απερίγραπτα μεγάλες! Λίγο πριν φύγουμε, αρκεστήκαμε σε ένα παγοχωρίτικο ψωμάκι με λουκάνικο, αφού το ντόπιο κιόσκι δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στους επισκέπτες του Καρναβαλιού! :))))))))))))))))))))))))) Ψάξαμε για το ελληνικό περίπτερο όμως δεν το βρήκαμε. Πιθανώς βρισκόταν στα 2/3 του χώρου, που δεν προλάβαμε να δούμε γιατί ο ήλιος έπεσε για ύπνο και η επόμενη μέρα είχε πακετάρισμα για το ταξίδι στα νότια.... Μερικά από τα κιόσκια που είδαμε όμως, σας χαμογελάνε στις πιο κάτω φωτογραφίες.... :))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

 Πώς θα θέλατε το χαλλούμι σας; Τηγανητό σε ψωμάκι παρέα με σαλάτα ή ...με σαλάτα και σάλτσα φυστικοβούτυρου; χμ...

 Να φορέσουμε καπέλο ή ν΄αφήσουμε τα μαλλάκια μας στα ικανότατα χέρια των σοκολατένιων κοριτσιών;

Βεντάλια ό,τι πρέπει για το καλοκαίρι! :)

Σπιτικά Σαπούνια

Ο Γύρος του Κόσμου με 80 φρούτα ;)

Με κόπο κατάφερε ο Λάβης να με πείσει ενάντια στην αγορά ενός Πινόκιο

Ψάρι με μπαχαρικά από το Καμερούν...μιάμι μιαμ!

Φλαμκούχεν,λεπτή πίτσα με κρεμ φρεχ,μπέϊκον,κρεμμύδι

Σπιτικά χάμπουργκερ,λαχταριστά λαχταριστά

Μασσάζ Σϊατσου

Από το μικροσκοπικό περίπτερο της Παλαιστίνης,δεν έλειψε η ενθύμιση στον Αγώνα τους για Απελευθέρωση

 

Αυτό το ...κρουστό όργανο ήταν απίθανο! Σαν άδεια σπιτάκια Φυστίκια Αιγίνης δεμένα σε σχοινί με ήχο αντίλαλο του αέρα

Εδώ κι αν ξετρελλαθήκαμε από τις κορεάτικες λιχουδιές...μιάμι μιαμ!

Επιστροφή στη βάση

Επιστροφή στον Βορρά, μετά από ολιγοήμερη παραμονή σε άλλο Βορρά και στα Νότια.
Μετά το λιώσιμο στην Κύπρο, επιστρέψαμε σε μια πολύ ζεστή Λουκανικούπολη μα τις τελευταίες 2 μέρες κρυώνουμε! Για να καταλάβετε, ψες έφτιαξα σούπα. Πατατόσουπα του Πόπαϊ, που μπορείς να την φας και χλιαρή αλλά σούπα! Κι αφού ετοίμασα 5 πιάτα, σήμερα θα φάμε την υπόλοιπη.

Κόντρα στο πείσμα του γκρίζου ουρανού, βάζω μια φωτογραφία από Πράσινη Λεμονάδα- όχι του Πόππαϊ- που είναι ό,τι πρέπει για Καλοκαιρινή Βεραντάδα! :))))))))))))))))))))))))))
Αρχές Ιουνίου, έφτιαξα φρέσκια Λεμονάδα, με μπόλικα λεμόνια, νερό και λίγη ζάχαρη, που σημαίνει ότι το πότο δεν διαρκεί πολλή καιρό. Για περισσότερη διάρκεια, προσθέστε πολλή πολλή ζάχαρη, φτιάξτε ένα σιρόπι, αφήστε το να κρυώσει και προσθέστε τον φρέσκο χυμό λεμονιού. Ανακατέψτε και φυλάξτε σε μπουκάλι στο ψυγείο. 

Σε φρέσκια σπιτική Λεμονάδα ή και βιομηχανική, προσθέτουμε νερό κανονικό ή ανθρακούχο,5-6 φύλλα μέντας ή δυόσμου, παγάκια και βουυυυυυυυυυυυυρβουρρρρρρρρρρρρρ στο μπλέντερ! Έτοιμα 2 ή 3 ποτήρια πράσινης Λεμονάδας, δροσιά στο καλοκαιρινό μας ποτήρι.
Τις νύχτες επιτρέπεται να προσθέσουμε βότκα,ρούμι,τεκίλα ή ό,τι άλλο θέλουμε για χικ δροσιά!
:)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

Η επόμενη ανάρτηση αφορά το Καρναβάλι των Πολιτισμών, και ελπίζω να την ολοκληρώσω μέχρι την Κυριακή.
Προς το παρόν, ακόμη μια φωτογραφία με τον Αγαπούλη, που θα υϊοθετήσουμε κι επισήμως από αύριο!

Προς το παρόν,εύχομαι να έχετε Ιούλιο Πανέμορφο, 

μακρυά από τις ακεφιές που μας ετοίμασαν 30 χρόνια μπαλονιών και ολιγαρχικής δημοκρατίας. Θα βγούμε από αυτήν την Κρίση, είτε είμαστε στην Ελλάδα, είτε στην Κύπρο είτε στο εξωτερικό. 

Η γενιά μας αποκαλείται πλέον η "Γενιά της Βαλίτσας" διότι ταξιδεύει εκτός Πατρίδας για να βρει το Μέλλον της. Αυτό που ξεχνάνε όμως είναι πως τις τσάντες και τις βαλίτσες μας, μπορούμε ανά πάσα στιγμή να τις γεμίσουμε και να επιστρέψουμε στον τόπο που μεγαλώσαμε. Φέρνοντας στην Πατρίδα τη νοοτροπία του Αγωνιστή, αφού θα έχουμε μάθει και να στεκόμαστε στα πόδια μας και να κερδίζουμε όλες τις προσωπικές μάχες μόνοι.Όπως μόνοι μας είμαστε στο μη ελληνόφωνο εδώ μας.

Πολλά φιλιά

Παιδικές Γεύσεις 2-της Δήμητρας και του Παππού

Μπορεί μέχρι σήμερα αγαπημένη θέα να παραμένει η παραλία της Λεμεσού με το Ακρωτήρι της, και να τρέχω με κάθε ευκαιρία στο βουνό μας για να την δω αλλά τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα πρώτα στα ξένα και μετά κυρίως στη Λευκωσία, όπου ζούσαν και οι γονείς του παπά μου ενώ και οι γονείς(η γιαγιά δηλαδή αφού ο παππούς είχε φύγει) της μάμας δεν ζούσαν και τόσο μακρυά από την Λευκωσία. Χάρη στον πατέρα του παπά μου, τον αγαπημένο μου παππού, είχαμε κάποια επαφή με την ΓΗ, κι αυτό είναι μεγάλο δώρο για τα παιδιά της πόλης. Άσχετο αν συνειδητοποιείς την αξία του δώρου μετά την εφηβεία.

Ουσιαστικά οι περισσότερες παιδικές γεύσεις της θεάς Δήμητρας έχουνε να κάνουν με τον παππού αφού αυτός μας έμαθε τα ξινούθκια (ανθισμένα αγριόχορτα, που απλώς μασας τη βάση τους), τα άγουρα αμύγδαλα, τα χαρούπια,αυτός είχε την υπομονή να μας διδάξει πως να ξεχωρίζουμε τις σκουλουκιασμένες μαραμπέλλες από τις καλές, αυτός δεν μας θύμωνε κάθε φορά που κόβαμε τα σχετικά ωμά και άγλυκα σύκα ή τη μοναδική φορά που κόψαμε όλα μα όλα τα ρόδια για να παίξουμε "πετροπόλεμο". Τιμωρία εκείνης της χρονιάς η παντελής απουσία ροδιού από το τραπέζι, φυσικό επακόλουθο της αταξίας μας.

http://farm5.static.flickr.com/4132/4979585468_7930112cf0_z.jpg

Αθάσια ωμά (άγουρα αμύγδαλα) και φρούτα

Στην αυλή του ο παππούς, τόσο στη Λευκωσία όσο και στο βουνό, είχε φυτέψει ένα δέντρο για κάθε του παιδί, κατά το έθιμο. Και βέβαια το κλήμα, που υπήρχε παλαιότερα ακόμη και στα χωραϊτικα σπίτια,για σκιά και ίσως για να έχουν το χωριό τους, όσο πιο κοντά γινότανε.
Νύμφη η αμυγδαλιά από τα τέλη του Γενάρη, πολύ βιαστική, έκοβα τα κλαδάκια της για να βάλω λουλόυδια στο βάζο, θύμωνε η γιαγιά, προσπαθώντας να μας εξηγήσει πως κόβαμε έτσι τους καρπούς... το ίδιο γινόταν και με τα αθασούθκια τα φρέσκα, δηλαδή τα αμύγδαλα. "Να περιμένετε να γίνουσιν...μεν φάτε πολλά τζαι θα πονήσετε το στομάχι σας...εν θα μου αφήσετε αθάσια για το γλυκά, τον μπακλαβά και τους σουσούκκους!" 

Τ΄ἀγουρα αμύγδαλα,μέσα στο βελούδινο πράσινο τους παλτό, ξινούλικα και τρυφερά.Βέβαια αν δεν μας έδειχνε ο παππούς ότι τρώγονται τα ωμά αμύγδαλα, πώς θα μαθαίναμε τέτοιο πράγμα; Εξάλλου, αμυγδαλιές είχαμε και στο χωριό, αρκούσαν για όλη την οικογένεια. Άρα, προς τί το κακό βρε γιαγιά;
Στο βουνό, στη γιγάντια την αθασιά, που στέκεται στην άκρη του χωραφιού, δεν προλαβαίναμε, τα έκλεβαν οι γείτονες που ανέβαιναν πιο συχνά στο χωριό. Χαλούσαν και τον φράκτη, για να πάρουν αμύγδαλα, μαραμπέλλες,φορμόζες και σύκα, και ήταν από τις λίγες φορές που δεν καταλάβαινα τον παππού. Μπορεί να θύμωνε αλλά έλεγε πως αν έκοβαν τα ώριμα, δεν υπήρχε πρόβλημα, αμαρτία να παραωριμάσουν και να πέσουν στο χώμα, άχρηστα...Καλά ρε παππού, γιατί δεν τους θυμώνεις; Κάθε φορά, επιδιορθώναμε τον φράκτη, κάθε φορά τον χαλούσαν. Κανένας σεβασμός. Είχαν πλέον συνταξιοδοτηθεί παππούς και γιαγιά, κι ανέβαιναν πιο συχνά στο χωριό, έτσι προλαβαίναμε τα φρούτα μας.
Ταλέντο ο παππούς στα παιδαγωγικά, μας έβαζε σε ομάδες και τα μαζεύαμε όλα τα εγγόνια παρέα, χωρίς να αισθανόμαστε πως δουλεύαμε, παιχνίδι. Τις πολύ ώριμες μαραμπέλλες τις έκανε η γιαγιά μαρμελάδα, με τα σύκα είχαν πρόβλημα, ένα μαζεύαμε, δύο τρώγαμε...ουψ! :)))))))))))))))
Μέχρι τότε βέβαια, νομίζω, μαζεύαμε και τα ώριμα και σκληρά αμύγδαλα, που θα σπάζαμε με τη γιαγιά, για να τα μοιράσει στην φαμίλια.
Πάντως μια φορά, κόψαμε και άγουρα καρύδια...Δεν μας προλάβανε οι μεγάλοι. ΜΠΛΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑξ!!!
Καμία σχέση με τα φρέσκα αμύγδαλα... Βρήκα κι εδώ, σε τούρκικο μπακάλικο, κι αγόρασα μερικά! Ο Λάβης με έβγαλε τρελλή, τρώνται τα ωμά αμύγδαλα; Δεν δοκίμασε αλλά καλύτερα...περισσότερα για να με πονέσει το στομάχι!!! :))))))))))))))))))))))))))))))) όπως παλιά.

http://hopedies.pblogs.gr/files/f/375201-17176alsh3er.jpg

Χαρούπια και Σταφύλια

Δεν χωράνε τα σταφύλια και τα χαρούπια (=τεράτσια, από το αρχαίο "κέρας") στην πρηγούμενη ενότητα. Παραείναι μεγάλα, παραήταν συνδεδεμένα με την παλιά ευμάρεια του χωριού στο βουνό.

Αμπέλια,αμπέλια, αμπέλια στο ύπαιθρο και κλήματα στις αυλές. Χαρουπιές στα κτήματα  έξω από τη Λεμεσό.Ευλογημένη η γη της πεδιάδας και ευλογημένος ο αρχιτέκτονας των δόμων, στα βουνά.Χιλιάδες χρόνια διατηρημένες οι σκάλες με τις οποίες όργωσαν οι άνθρωποι τα βουνά τους για να μπορέσουνε να καλλιεργήσουν την ατίθαση βουνίσια γη. Κι εμείς αφήσαμε να ερημώσουν και να γρκεμιστούν. 

Έψημα και Χαρουπόμελο.Σουσούκος, Ππαλουζές και Παστέλι.Κρασί, ξύδι, ζιβανία. Βαθιά ριζωμένες γεύσεις ανά τους αιώνες.

Δεν μας πολυάρεσαν τα μαύρα σταφύλια με τα κουκούτσια, πόσες κοκκόνες να φτύσεις; Προτιμούσαμε -παιδιά της πόλης γαρ!-τα σταφύλια τα άσπρα, τα χωρίς κοκκόνες (κουκούτσις), ήταν πιο μικρά και γλυκά. Ο αδερφός μου, που ήταν άστομος, τα έτρωγε με τα κασόνια (όχι με το κιλό!), κι αφού ήταν από τα ελάχιστα που του άρεσαν, φρόντιζαν οι θείοι να στέλλουν λευκό σταφύλι για τον "μιτσή".

Στα τέλη της δεκαετίας του '80, έβλεπες ακομη στο χωριό, πολλούς γαϊδαράκους, που πηγαινοέρχονταν φορτωμένοι στα αμπέλια. Τους γαϊδαράκους του μεγάλου παππού-θείου, τους προσέχαμε, τους φιλεύαμε με μήλα κι αχλάδια, τα σταφύλια δεν τους πολυάρεσαν, μάλλον θα τα είχανε χορτάσει. Ο δευτεροξάδερφος θηρίο, μια φορά έκρυψε κρασί για να τους ποτήσει και να τους μεθύσει. Αντικατέστησε το νερό τους με κρασί, που υπήρχε στο κελλάρι μέσα στα πανάρχαια πιθάρια, και μεις μαζευτήκαμε περιμένοντας να δούμε τί θα γίνει. Τίποτα δεν έγινε, αποκοιμήθηκαν ευτυχισμένα τα τετράποδα. Το επόμενο πρωί βέβαια, δεν ήθελαν να ξυπνήσουν, δεν το κουνούσαν ρούπι από τον στάβλο τους, παρά το θυμωμένο αφεντικό τους, που είχε αντιληφθεί τί έκανε ο εγγονός του. Δεν τον μάλλωσε, έδωσε άδεια στα ζωντανά να συνέλθουν. Μάθαμε την ίδια μέρα από την γιαγιόθεια, πως όταν ο άντρας της και ο αδερφός του ήταν παιδιά, είχανε κάνει τα ίδια στα ζωντανά του προπάππου (ο παππούς μου δεν είχε γεννηθεί ακόμα, έτσι δεν είχε ζήσει την σκανδαλιά των αδερφών του να μας διηγηθεί μέσα στις τόσες άλλες). Δεν το λυπόντουσαν το κρασί οι παλιοί, έρρεε άφθονο,ας χαιρόντουσαν λέει μια φορά και τα ζωντανά τους.

Με το ίδιο κρασί κτίστηκαν πολλά σπίτια, την εκκλησία. Φτιάχνανε οι νοικοκυρές σουσούκο, ππαλουζέ (μουσταλευριά) και κιοφτέρκα, που στην ουσία είναι κομμάτια ξερού ππαλουζέ...έτσι;  Κάμνει η γιαγιά μου κάθε χρόνο, τέλη του Σεπτέμβρη αλλά μόνο τον σουσούκο με καρύδια τιμώ. Τέλη του Σεπτέμβρη νομίζω, μαζεύονται οι απόδημοι και οι γιαγιάδες για παραδοσιακά γλυκά, αχνίζει σε όλο το χωριό ππαλουζές με τριμμένο αμύγδαλο. Όπως παλιά λέει η γιαγιά.

http://www.must.com.cy/assets/modules/kat/articles/201101/241/editor/xaroupia.jpg?0.9190589523221913

Χαρούπια είχε πάντα ο παππούς σε ένα σακκουλάκι στο αυτοκίνητο αντί για σνακ. Ήταν πολύ αστείο να τον βλέπω με το κουστούμι του, να μασουλάει χαρούπι ενώ μας πήγαινε στα διάφορα απογευματινά μαθήματα. Βέβαια το χαρούπι, θαυματουργός καρπός, με το χαρουπόμελο να πωλείται μέχρι την Φιλανδία και το σπόρο του να πωλείται για την παραγωγή φιλμ!!!, έδινε ψωμί στους παλιούς Κυπραίους.

Η πρώτη φορά που δοκίμασα χαρούπι, ήταν με τα μεγαλύτερα δευτεροξάδερφα. Στην αρχή το πήρα για μπούμεραγκ της φύσης, και άρχισα να τα πετάω περιμένοντας να επιστρέψουν. Δεν τα κατάφερνα διότι αυτά πετούσαν μεν αλλά σε κάποια φάση πααααααααααααααααααααααφ έπεφταν...Ανάλαβε ο μεγάλος τις εξηγήσεις. "Κοίτα, εν φρούτο με μέλι. Κόβκεις το στη μέση, και τρως. Το έκοψα στη μέση όπως μου έδειξε, και δάγκωσα με σκοπό να βρω το μέλι. Βέβαια, είχα μοιράσει με τα δόντια ένα σκουλήκι, και έτσι δεν άγγιξα χαρούπι για όλο το υπόλοιπο του χρόνου, ούτε όταν δεν υπήρχαν σκουλίκια σε αυτά που μας ψιλοέκοψε η γιαγιά, που μάλλον θα είχε πάθει το ίδιο στα δικά της παιδικά χρόνια, γιατί πως αλλιώς εξηγείται πως πάντα τα ψιλοέκοβε;

Το χαρουπόμελο όμως, που είχαμε στο σπίτι, το τιμούσαμε ιδιαίτερα με τον αδερφό. Το έκρυβε η μάμα στα ψηλά ψηλά ντουλάπια αλλά πάντα βρίσκαμε τρόπο να σκαρφαλώσουμε και να το "κλέψουμε". Μέχρι που ένα απόγευμα, ενώ είχε πετακτεί η μάμα στη γειτόνισσα, πήραμε το μπουκάλι, και ήπιαμε ...μπλιαααααααααααααααααξ, αηδία αλμυρίλλα!!!  καθώς η μάμμα, κουρασμένη από την αποφασιστικότητα μας, είχε αντικαταστήσει το χαρουπόμελο στα ψηλά ράφια με το μπουκάλι σόγια σος, που συνήθως καθόταν δίπλα από το λάδι...

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiNPlNIvNT3o50rx8_XCb5unbmvu_jDYmPxVq7v5Y5-Fwwv44h5GP5AAPGR_olXdDjulFYm1kUKSgvV8bB3POrRSU4FW19cs4hNmE6HtRo0G92i2CC_haZaEP9g7g6ertCViTR40cvNgsw/s400/olive+oil.jpg

Λάδι κι ελιές

Στα μέρη μας ένα είναι το λάδι. Οι ξένοι μας μάθανε να το λέμε ελαιόλαδο αφού γέμισαν την αγορά με άλλων ειδών λάδια. Οι παλιοί μας το λέγανε λάδι, και οι τελευταίοι των παλιών ελιόλαο.

Δεμένο με το κρασί, το ψωμί, και το λεμόνι, στην Κύπρο το ελιόλαον ήτανε σήμα κατατεθέν της νοστιμιάς. Μας γέμιζαν το πιάτο με τα όσπρια λάδι, να "βουττήσουμε" ψωμί αφού στην ουσία τα παιδιά τρώγαμε λαδωμένο ψωμί και το πολύ μια κουταλιά λουβί (μαυρομμάτικο,το μοστ μπλιαξ για μας τότε). Λάδι στις πίττες, λάδι για τους κοιλιόπονους, λάδι για τα χέρια μας που ξεραίνονταν στον κυπριακό χειμώνα, λάδι στα αγριόχορτα.

Οι ελιές, τόσο σημαντικές για την Κύπρο, ήταν ενταγμένες στο σχολικό πρόγραμμα του δημοτικού σχολείου με την καθιερωμένη επίσκεψη στο ελαιοτριβείο (και μετά στην μονή του Αγίου Ηρακλειδίου για τα λευκωσιάτικα σχολεία) αλλά και στο εξωσχολικό αφού οι περισσότεροι είχαν ελιές στα χωριά τους κι έπρεπε να τις μαζεύουν. Έτσι κι εμείς. Τις μαζεύαμε και τις φέρναμε στην αυλή της γιαγιάς, να τις δει ο ήλιος-εμείς τόσο χώρο δεν τον είχαμε στη Λευκωσία! Έδινε η γιαγιά και στους συμπέθερους στη Λευκωσία,αφού στο κρασοχώρι ελιές δεν είχαμε, και η μια ελιά στην αυλή της Λευκωσίας έδινε καρπό ανάλογα με τα καπρίτσια της.

Στο χωριό τσάκιζε η γιαγιά με πολλή υπομονή όλες τις πράσινες ελιές. Νόστιμες τσακιστές ελιές, σε ελαιόλαδο, χυμό λεμονιού,σκόρδο και κόλιανδρο, που πολλοί τιμούσαν ιδιαίτερα στις νηστείες. Το νηστίσιμο σάντουιτς, που μας έφτιαχνε η μάμμα την Μεγαλοβδομάδα. Ψωμί,ελιές μαύρες και ντομάτα. Οι τροφές, που παλαιότερα αποτελούσαν το γεύμα των γεωργών, παντρεύονταν με εγγλέζικη ακρίβεια σε σάντουιτς. 

Για να βγει η Μεγαλοβδομάδα για τα παιδιά ήταν απαραίτητες οι ελιές, το ψωμί και το λάδι (δεν μας το αφαιρούσε λόγω νηστείας). Έτσι ετοιμαζόμασταν και για την  πρωινή Κοινωνία του Μεγάλου Σαββάτου.

 

 Κόλλυβα και αντίδωρο

Το πρωί της Κυριακής, ήταν η μόνη μέρα της βδομάδας που η μάμμα δεν μας ανάγκαζε να πιούμε γάλα πριν φύγουμε από το σπίτι. "Τα καλά παιδιά πάνε στην εκκλησία χωρίς να προγευματίσουν. Αν δεν φάμε αντίδωρο δεν γίνεται ούτε νερό να πιούμε". 

Έτσι, καλά παιδάκια, περιμέναμε το αντίδωρο σαν λευτεριά κιόλας από την συνήθως βαρετή, λειτουργία.

Αντιφατική η παρουσία των κόλλυβων στις παιδικές γεύσεις; Ίσως σε άλλες κουλτούρες, στη δική μας,που αν δεν μας πήγαιναν οι γονείς στην εκκλησία κάθε Κυριακή, θα μας πήγαιναν παππούς και γιαγιά, τα κόλλυβα που κάθε Κυριακή, δίνανε μετά το τέλος της Λειτουργίας, στην έξοδο, διάφοροι, γείτονες συνήθως, καμιά φορά συννεφιασμένοι, ήταν μια από τις επιλογές προγεύματος στο σπίτι της γιαγιάς. Κι αν πηγαίναμε κατευθείαν για πρόγευμα στο χωριό, στην άλλη γιαγιά, υπήρχε κι εκεί σακκουλάκι με κόλλυβα. Άρα, δεν τα γλύτωνε. Άσε που καμιά φορά έπρεπε να μας ξυπνήσει από το χάραμα η μάμμα, για να πάμε στη λειτουργία στο χωριό διότι ήταν το "μνημόσυνο του παππού μου"...Πρόπαππος που είχε φύγει πολύ πριν γεννηθούμε αλλά έτσι είναι στο χωριό της μάμμας, τουλάχιστον. Και ήθελε να δοκιμάσουμε έστω ένα κουταλάκι από αυτά, για το καλό της ψυχή του. Και για την ψυχή του προπάππου, παίρναμε ένα κουταλάκι.Μέχρι την εφηβεία, είχε πληθύνει και οι Κυριακές που πηγαίναμε εκκλησία στο χωριό ή στη Λεμεσό αλλά επιλεκτικά ακολουθούσαμε τα παιδιά, σε όποιον είχαμε πραγματικά στην καρδιά

 Σιτάρι, ρόδι, κουαμές (ρεβύθι;), αμύγδαλα, ζάχαρη, σταφίδες, όλα τα καλά της κυπριακή γης μαζεμένα στο υστερινό το πιάτο. Μόνο το λάδι, η απόλυτη τροφή της ζωής απουσίαζε από τα κόλλυβα (νομίζω).. Όταν πριν τέσσερα χρόνια βοήθησα τη γιαγιά να καθαρίσουμε το στάρι και να ετοιμάσουμε τα πρώτα κόλλυβα για τα σαραντάμερα του παππού, ένιωθα πως κάθε σπυρί σταριού ήταν και μία από τις μέρες του, και κάθε σακκουλάκι που γεμίζαμε στο προαύλιο για τους συγχωριανούς του, ήταν γεμάτο με τα τόσα θαυμαστά που μας είχε μάθει ενώ ήμασταν παιδιά.

(συνεχίζεται με γεύσεις από την κουζίνα γιαγιάδων και μάμμας)

Παιδικές Γεύσεις 1

Παιδικές Γεύσεις. Απλές, χρωματιστές, αγαπημένες.

Μπορεί στη μοντέρνα κουζίνα να υπάρχουν απίθανες κι ατίθασες σμίξεις, που γητεύουν όραση και όσφρηση μα ως σήμερα κανένα πιάτο δεν ξυπνάει το βίντεο της ζωής, όπως το ξυπνάνε οι γεύσεις που ήταν στην σκηνή στα μικρά μικρά μου χρόνια. Βίντεο και όχι εικόνες διότι ξυπνάνε όλες οι αισθήσεις, επιστρέφουν αγαπημένοι από την άλλη όχθη για αγκαλιά,ξύλο με δευτεροξάδερφα, τα πόδια γεμίζουν πάλι λάσπες στην αυλή της γιαγιάς, τα παπούτσια άμμο γιατί βαρεθήκαμε το ταβερνάκι και τρέξαμε στην παραλία. Χαλί αυτοπροσκαλεμένη η ελληνική μουσική των 80ς.

Πρώτο πιάτο:Αυγό μισοψημένο, κι ανακατεμένο με μπουκίτσες ψωμιού

Το απόλυτο "νηπιακό" πιάτο, που έφτιαχνε για τα εγγόνια της η γιαγιά στο χωριό. Μέχρι σήμερα, το φτιάχνω 1-2 φορές τον χρόνο, κι ας με κοροϊδεύει ο Λάβης κι ας ενοχλείται η μάμα μου πως "είσαι κοτζάμ γυναίκα και τρως φαϊ για μωρά!"
Το πρώτο κουταλάκι, φέρνει τη γιαγιά, με ελεύθερα τα μαλλιά από δίχτυ και μαντήλι, φοράει ακόμη χρωματιστά ρούχα και μόλις έχει αγγίξει τα 60. Μπορεί να φωνάζει ν'αφἠσουμε ήσυχα τα κουνέλια, να σταματήσουμε να πειράζουμε τις κότες, να κατεβούμε από τη λεμονιά. Τσιριχτή φωνή, να σου κόβει την ανάσα.  Ο παππούς βράζει γάλα για όλους,μέσα στο μεγάλο μπρίκι. Ο ξάδερφος δεν θέλει να φάει, άστομος μέχρι σήμερα. Όταν όμως ήρθε σπίτι μας, και του έφτιαξα για πλάκα, το Πρόγευμα μας, ζήτησε και δεύτερη μερίδα, γελώντας  το σημάδι στον δείκτη, που τον είχε δαγκώσει ο πετεινός, πανοιμοιότυπο με το δικό μου.

Συνοδευτικά:

1)Λεμόνι με αλάτι

Καλά, δεν είναι αγαπημένη γεύση. Όμως έπρεπε ν΄αποδείξω στον ξάδερφο ότι δεν με ένοιαζε η λεμονίλα. Σκαρφαλώναμε στη λεμονιά -φωνές η γιαγιά φωνές και οι μαμάδες να κατέβουμε-και μαζεύαμε τα λεμόνια. Από κάτω οι πιο μικροί, η αδερφή του και ο αδερφός μου, να μαζεύουνε αυτά που τους ρίχναμε. Τα περισσότερα λεμόνια εννοείται πως κατέληγαν σε σακκούλια με προορισμό τα σπίτια των γονιών μας. Τα πιο ζουμερά όμως, τα κόβαμε επί τόπου, ρίχανε κι αλάτι, μιάμι μιαμ.Όταν επιτέλους ήρθαν τα δέκατα γενέθλεια, και μια άλφα λογική, που δεν επέτρεπε τέτοιες παιδικότητες, παραδέχθηκα πως μισούσα το σκέτο λεμόνι κι αποσύρθηκα...στο μεταξύ η λεμονιά δεν άντεχε το μπόι μας, περιοριστήκαμε στην αυλή και στους κάμπους. 

Μερικά χρόνια αργότερα βέβαια, μάθαμε πως το λεμόνι και το αλάτι ταιριάζουν πολύ στην τεκίλα! Αυτό όμως ανήκει σε άλλη κατηγορία γεύσεων...χικ γεύσεων! :)))))))))))))))))))))))))

2) Κόνναρα

"Μα χαρκέσαι τρώω κόνναρα;"  ="Νομίζεις πως τρώω κουτόχαρτο;"

Παρά αυτή την τυπική έκφραση της κυπριακής διαλέκτου, τα κόνναρα είναι νοστιμότατα μπισκότα της φύσης. Πώς αλλιώς να περιγράψεις την τέλεια τους γεύση;

Δεν ξέρω πως ονομάζονται στη νεοελληνική, μπορεί βέβαια να έχουν την ίδια ονομασία. 

Έξω από το σπίτι στο χωριό υπήρχε μια Κονναρκά θηρίο, ένας γιγάντιος θάμνος, φορτωμένος με τον πολύτιμο καρπό του, που θερίζαμε όποτε πηγαίναμε στης γιαγιάς. Τώρα ποιά εποχή ακριβώς, θα σας γελάσω. Ο καρπός είναι μικρός, σφαιρικός, σε καραμελένιο χρώμα. Η γεύση είπαμε, σαν μπισκότου...όσο μπορώ να την θυμηθώ δηλαδή αφού κονναρκά έχει δεκαετία να δω, το θερκό το έκαψε μια φωτιά, και το μόνο που μας σταμάτησε τότε από το να θυμώσουμε στη γειτόνισσα που το έκαψε."Λόγω των θερκών "επέμενε, αφού στο μυαλό της φίδια έκρυβε μόνο ο θάμνος μας και όχι οι γειτονικοί κάμποι με τα ξερά χόρτα και τις παπουτσοσυκιές (φραγκοσυκιές) !!!- ήταν ο σεβασμός για τα χρόνια της.Στην πραγματικότητα βέβαια, την πείραζε το παιδομάνι.

3) Βατοί

Δηλαδή βατόμουρα. Μωβ και ολόγλυκα, κοκκινωπά και ξινούλικα. Να κάνουμε διαγωνισμό με τις δευτεροξαδέρφες ποιάς η γλώσσα είναι η πιο μωβ! Εννοείται πως κέρδιζα! :Ρ εξού και το όνομα!

Στα θρυλικά κρασοχώρια της Λεμεσού το πατρικό χωριό των πατρικών παππούδων.

Περήφανο Κεφαλοχώρι, με περιουσία μέχρι τη Λεμεσό, εγκαταλελειμένο στη δεκαετία του 70 λόγω αστυφιλίας, έγινε παιδικός καλοκαιρινός παράδεισος τη δεκαετία του 80.

Γύρω από το παλιό, περήφανο Σχολείο,με το ρυάκι του, πυκνές οι βατομουριές, οι βάτοι. Η γιαγιά της Λευκωσίας, που τα καλοκαίρια δεν άντεχε τη ζέστη κι ανέβαιναν στο βουνό με τον παππού μέχρι τις αρχές του Νοέμβρη,με φόρτωνε με ένα τάπερ ώστε να μην κλαίνε τα μικρά ξαδερφάκια που έπρεπε να μείνουν στο σπίτι. Κάθε μέρα η ίδια γκρίνια, κάθε μέρα το κλάμα της ξαδέρφης, που ήθελε να έρθει μαζί "στα Σχολεία", κάθε μεσημέρι επέστρεφα ιδρωμένη, γεμάτη χώματα αλλά με το ταπεράκι των μικρών γεμάτο."Ήρτες αππάρα (αλόγα χαϊδευτικό για το αεικίνητη) μου;"ρωτούσε η γιαγιά και μετά έστρωνε το τραπέζι. Ρουτίνα αγαπημένη. Μετά το φαγητό, τρώγαν τα μικρά τα πλυμένα βατόμουρα, πάντα γέμιζε μωβ χυμό η σαλιαρίστρα του πιο μικρού. Εγώ βέβαια δεν ήθελα, είχα χορτάσει από το πρωί. Πλυμένα στο παγωμένο καθαρό ρυάκι, όπου βρέχαμε και πολλές φορές τα πόδια-φορώντας τα σάνδαλα οι άτσαλοι, αφαιρώντας τα οι πιο συγυρισμένοι. Μεγαλώνοντας, άφησα το μάζεμα στους μικρούς. Σήμερα, έχουν μπαζώσει το ρυάκι. Χάθηκαν και οι βατοί μαζί του. Και στα σχολεία δεν θα πήγαινα ούτε για περίπατο αν δεν ήταν η θέα της Λεμεσιάνικης παραλίας. Η αγαπημένη θέα.

(συνεχίζεται)